hú xīn tíng kàn xuě湖心亭看雪

chóng zhēn wǔ nián shí èr yuè yú zhù x hú dà

崇祯五年十二月，余住西湖。大

xuě sān rì hú zhōng rén niǎo sheng jù jué shì

雪三日，湖中人鸟声俱绝。是

rì gēng dìng yi yú ná yī xiǎo zhōu yōng cuì yī日更定矣，余一小舟，拥毳衣

lú huǒ dú wǎng hú xīn tíng kàn xuě wù sōng

炉火，独往湖心亭看雪。雾凇

hàng dàng tiān yǔ yún yǔ shān yǔ shu shàng

沆砀，天与云与山与水，上

xià yī bái hú shàng ying zi wéi zhǎng dī yī

下一白。湖上影子，惟长堤一

hén hú xīn tíng yì diǎn yǔ yú zhōu yī jiè

痕、湖心亭一点、与余舟一芥、

zhōu zhōng rén liǎng sān lì ér yǐ舟中人两三粒而已。

dào tíng shàng yǒu liǎng rén pù zhān duì zuò

到亭上，有两人铺毡对坐，

yī tóng zǐ shāo jiǔ lú zhèng fèi jiàn yú dà xǐ

一童子烧酒炉正沸。见余，大喜

yue hú zhong yān dé gèng yǒu cǐ rén lā yú

曰:“湖中焉得更有此人!”拉余

tóng yǐn yú qiáng yin sān dà bái ér bié wèn qí

同饮。余强饮三大白而别。问其

xìng shì shì jin líng rén kè Cǐ jíxià chuán

姓氏，是金陵人，客此。及下船，

zhōu zǐ nán nán yuēmò shuō xiàng gōng chī

舟子喃喃曰:“莫说相公痴，

gèng yu chī shì xiàng gōng zhě

更有痴似相公者!’。